Bu boş sayfaları beni bıraktıgın günün anısına dolduracağım.
İçimdeki o koca boşluğu buraya yansıtacağım.
Bıraktığın yara izlerini göstereceğim.
Öldürmeyip hayatta bıraktığın zamanki kahpe merhametinden bahsedeceğim.
Yakıp kül ettiğin enkazdan bahsedeceğim.
İçimizde paramparça olup ufacık kırıntılarına kadar bölünmüşken hayat,
İçimizdeki yangınlar acımasızca alev almışken,içimizdeki tüm parçalar,
Tüm inandıklarımız,
Tüm dirençlerimiz,
Tüm dayanaklarımız,
Tüm çocuklugumuz paramparça olmuşken,
İçimiz sessizken,
İçimizdeki depremlerden ve kıyametlerden sonra en ufak bir canlı belirtisi yokken,nasıl oluyorda Kalbimiz hala atıyor?
Hala nasıl nefes alıp, nasıl da direniyoruz hayata ?
Bakmayın gülümsediğime,
Bakmayın ayakta durduguma,
Bakmayın dışarıdan normal göründüğüme,

Ben paramparçayım.

Ben,Yenilgiyim

İçimde oluşturdugun binlerce felaketin aynılarını yaşamanı dileyeceğim.

Pera - VAZGEÇTİM